Disrupting the silence that lingers in my solitary nights,
A sharp cry rises from somewhere beneath the waning moon;
Where melancholy dwells and never it rains,
And there,where I'll never be,a forlorn angel has fallen.





About Me

My photo
It's not always a right and a wrong that spawns an argument.It's just the perspective which makes heroes and villains out of us.The way one person sees things may not be the general notion...and he who sees what the world cannot see is,I believe,a genius.Perhaps this is the reason why the most eminent and distinguished personalities the world ever saw were beheaded,burnt alive or poisoned.These are men who refused to muffle up their voices that disrupted the prime principles of empires plagued by superstitions and corrupt rulers.The ones who lived on were either silent spectators to the absurdities or were crooked themselves to take advantage of the turmoil.There were silent observers in all such communities since the beginning of time...and I suppose he will be there till the very end...

Friday, February 15, 2013

തോട്ടിയുടെ മകള്‍

"ഇക്ക് ഇനി ബാപ്പുമ്മയ്കു കൂട്ട് കിടക്കാന്‍ പറ്റൂല മാമീ"

കണ്ണുകള്‍ തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് കാദരൂട്ടി അമ്മായിയോട് പരാതി പറഞ്ഞു.ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്‍റെ അസഹിഷ്ണുത ആ പതിനൊന്നുകാരന്‍റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.

"ഇജ്ജ് ഒന്നടങ്ങ്‌ കാദറെ. ബാപ്പുമ്മയ്ക്ക് ബയ്യാത്തതോണ്ടല്ലേ അന്നോട്‌ കൂട്ട് കിടക്കാന്‍ പറയണത്. ബെജാറാകാന്‌ മാത്രം ഇബടെയിപ്പോ എന്താ ഉണ്ടായേ"

"പിന്നെ! ബയ്യാത്തതോണ്ടല്ലേ ബാപ്പുമ്മ നേരം ബെളുക്കുംമുമ്പേ കുറ്റിച്ചൂലെടുത്തു എന്‍റെ പുറത്തു അടിക്കുന്നത്.അതും 'ഇബ്ലീസേ പോ പോ ' എന്ന് ഉറക്കെ കൂവിക്കൊണ്ട്.ഇന്നെ തല്ലാന്‍ പാകത്തിന് തന്നെ ആ സാധനം കട്ടിലിന്‍റെ താഴെ ഇട്ടിരിക്കണ്"   

അമ്മായിക്ക് ചിരി വന്നു. അവര്‍ അവന്‍റെ തലമുടിയിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. എന്നിട്ടവന്‍റെ കുഞ്ഞു ശരീരത്തെ തന്‍റെ കൈകളാല്‍ വാരിയെടുത്ത് കസേരയുടെ മേല്‍ നിറുത്തി.

 "അത് ബാപ്പുമ്മയ്ക്കു പകല് ഉണരുമ്പോഴു കണ്ണ് പിടിക്കാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ കാദരൂട്ടീ. തിമിരത്തിന്റെ  സൂക്കേടാന്ന് ഡോക്കിട്ടരു പറഞ്ഞില്ലേ. പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ട് കാണുമ്പോഴു ഇബ്ലീസിന്‍റെ പേകൂത്താനെന്നാണ് ഓരുടെ വിചാരം..അല്ലാതെ അന്നെ തല്ലിയിട്ടു ഓര്‍ക്കെന്ത് കിട്ടാനാ? പഴയ ആള്‍ക്കാരല്ലേ..ഇജ്ജതു കാര്യാക്കണ്ട. "

കാദരൂട്ടി ചുറ്റുവട്ടം നിരീക്ഷിച്ചു. മൂത്താപ്പയുടെ മുറിയില്‍ വെളിച്ചം കാണാം. ആഫീസില്‍ പോകാന്‍ ഒരുങ്ങുകയായിരിക്കും. ഈ ഉറക്കപ്പിച്ചില്‍ തന്നെ കണ്ടാല്‍ ശരിയാവില്ല. സുബഹിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് നിസ്കരിച്ചില്ല എന്ന് മനസ്സിലായാല്‍ പിന്നെ അത് മതി പുകിലിന്. കഴിഞ്ഞ പെരുന്നാളിന് ബിരിയാണിയില്‍ വിതറാന്‍ വാങ്ങി വെച്ച ഉണക്കമുന്തിരിയില്‍ കുറച്ചു താന്‍ കട്ടു തിന്നതിന് വിരുന്നുകാരുടെ മുന്നിലിട്ടു മൂത്താപ്പ നടത്തിയ ചൂരല്‍ പ്രയോഗം ഇപ്പോഴും നല്ല ഓര്‍മയുണ്ട്. ആ അഭ്യാസത്തിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍ ശരീരത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും മാഞ്ഞു പോയിട്ട് വേണ്ടേ മറക്കാന്‍........;സ്ഥിരമായി ബീഫ് കഴിക്കുന്നത്‌ കൊണ്ടായിരിക്കും,മൂത്താപ്പയ്ക്ക് ഈയിടെയായി വിരട്ടുകാളയുടെ സ്വഭാവമാണ്.

"കാദരൂട്ടീ, പോയി പല്ല് തേയ്ക്കീനെടാ..."

അത് ഉമ്മയുടെ ശബ്ദമാണ്. രാവിലെ തന്നെ അടുക്കളയിലേക്ക് കയറിയ ഉമ്മ താന്‍ ഉണര്‍ന്നത് എങ്ങനെയാണാവോ മനസ്സിലാകിയത്.പ്രകൃതിയിലെ ചുരുളഴിയാത്ത രഹസ്യങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ് ഉമ്മമാര്‍.....; മക്കളുടെ നേരിയ ചലനം പോലും അവര്‍ മണത്തറിയും. ഉസ്മാന്‍ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ പോകാതെ അയല്‍പക്കത്തെ വറീദിനോപ്പം പോയി ഗോലി കളിച്ചെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ മാമിക്ക് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കേണ്ട കാര്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

"ഇജ്ജു കിനാവ്‌ കണ്ടോണ്ടു  നില്‍ക്കുവാണോ? ഉമ്മ പറഞ്ഞത് തിരിഞ്ഞില്ലേ?"; 

മാമി പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുന്‍പ് അവന്‍ കസേരയില്‍ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി. എന്നിട്ട് വീടിന്റെ മുന്‍ വശത്തേക്ക് ശരം പോലെ പാഞ്ഞു. 

"ഞാന്‍ ബീരാന്റെ പുരയിലേക്ക്‌ പോക്വാ"; ഓടുന്നതിനിടയില്‍ അവന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

ഗേറ്റും കടന്നു റോഡിലെക്കിറങ്ങിയ കാദരൂട്ടി ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിലെത്തിയ പോക്കറ്റടിക്കാരനെ പോലെ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു. അനാവശ്യമായി അയല്‍പക്കങ്ങളില്‍ തെണ്ടി നടക്കരുത് എന്ന് ബാപ്പ ഉത്തരവ് പുറപ്പെടുവിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്വന്തം വീട്ടില്‍ ഒരു പണിയുമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് നാട്ടില്‍ സമൃദ്ധി കളിയടുന്നതു കണ്ടറിയാനും കഴിയുന്നിടത്തൊക്കെ അത് നശിപ്പിക്കാനും വേണ്ടി ഇറങ്ങി നടക്കുന്ന താടിക്കാരന്മാരെയും സൂക്ഷിക്കണം.തരം കിട്ടിയാല്‍ പിടിച്ചു ഉപദേശിച്ചു കളയും. ഒടുവില്‍ സ്വൈരവിഹാരത്തിന് ഭീഷണിയായി ആരും ആ പരിസരത്തില്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തിയതിനു ശേഷം അവന്‍ നടന്നു തുടങ്ങി. 

നേരെ നടക്കുമ്പോള്‍ റോഡ്‌ ഹൈവേയുമായി കൂട്ടിമുട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പായി കഷ്ടിച്ച് ഒരു മാരുതി കാറിനു നുഴഞ്ഞു കയറാന്‍ പാകത്തിലുള്ള ഒരു ഇടവഴി കാണാം. ആ വഴിയിലൂടെ കുറച്ചു നേരം നടന്നാല്‍ ചെന്ന് കയറുന്നത് വല്യ തങ്ങളുടെ വയലിലേക്കാണ്.വയലിനോടു ചേര്‍ന്ന് തന്നെയാണ് ബീരാന്റെ വീട്. ബീരാന്‍ കാദരൂട്ടിയുടെ ഉറ്റ ചങ്ങാതിയാണ്.ബീരാന്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിക്കാം. മടല്‍ ബാറ്റും പലകയുടെ സ്റ്റമ്പും ടെന്നീസ് പന്തും സംഘടിപ്പിച്ചാല്‍ അയല്‍ വീടുകളിലെ കുട്ടികള്‍ കളിക്കാന്‍ എത്തും. പിന്നെ സന്ധ്യയാകുന്നതു വരെ ഒരു യുദ്ധമായിരിക്കും.

ഇടവഴിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോഴാണ് തന്‍റെ പിന്നാലെ വരുന്ന നായയെ കാദരൂട്ടി ശ്രദ്ധിച്ചത്. അതാണെങ്കില്‍ ഒരു വൃത്തികെട്ട ജന്തുവും. ദേഹമാസകലം ചോരിപിടിച്ചു പൊട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഉസ്മാന് ആസ്ത്മ രോഗം പിടിപെട്ടപ്പോള്‍ ചക്രശ്വാസം വലിച്ചിരുന്നത്‌ പോലെ അതും കിതയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എന്തായാലും അതിന്‍റെ വരവ് അത്ര പന്തിയല്ല.

മുരണ്ടുകൊണ്ടു നടന്നടുക്കുന്ന അപകടത്തെ തരണം ചെയ്യേണ്ടതെങ്ങനെ എന്ന് ആ പൈതലിനു നിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാഴ്ചക്കാരായി വഴിയുടെ ഇരുവശത്തും നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്ന വൃക്ഷങ്ങളോട് അവന്‍ നിശബ്ദമായി സഹായഭ്യര്‍ത്ഥന നടത്തി. ഫലമുണ്ടായില്ല. അഞ്ചു നേരവും കൃത്യമായി നിസ്കാരം മുടക്കുകയും അനുഷ്ടാനങ്ങളൊക്കെ സമയത്ത് നിര്‍വഹിക്കാറുണ്ട് എന്ന് വീട്ടുകാരോട് കള്ളം പറയുന്നതും കാരണമായിരിക്കും അറബിക്കഥയിലെന്ന പോലെ അവയെ ഭൂമിയില്‍ നിന്നുയര്‍ത്തി  അല്ലാഹു തന്‍റെ രക്ഷയ്ക്ക് അയയ്ക്കാത്തത്.  

'ശെയ്ത്താന്‍" നായയുടെ രൂപത്തില്‍ ബന്നും എന്റെ കുട്ടീനെ അപായപ്പെടുത്താന്‍ നോക്കും. അപ്പോള്‍ രക്ഷപെടാന്‍ ഉമ്മച്ചി ഒരു ദുഅ ഓതിത്തരാം'

കിതാബുകള്‍ നോക്കി പണ്ടു ഉമ്മച്ചി (ഉമ്മയുടെ ഉമ്മ) പഠിപ്പിച്ച ഒരു മന്ത്രം അവന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

"ഹം ഹില്‍ ഹും റുബെയ്ദാ"

   സര്‍വ്വ ധൈര്യവും സംഭരിച്ചു അവന്‍ മന്ത്രം ചൊല്ലി. ഭയന്ന് നിന്നവന്‍റെ  വെപ്രാളം മൂലമാകാം, നല്ല ഒച്ചയിലാണ് ആ വാക്കുകള്‍ അവന്‍ ഉച്ചരിച്ചത്. നൈമിഷികമായി ലഭിച്ച കരുത്തില്‍ മുന്നോട്ടു ചാടുകയും ചെയ്തു. നിനയ്ക്കാത്ത നേരത്ത് തന്‍റെ നേര്‍ക്ക്‌ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട ആക്രമണത്തില്‍ ഞെട്ടിത്തരിച്ച പട്ടി പൊടുന്നനെ പിന്നോട്ടോടി.

മന്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയില്‍ മൂളിക്കൊണ്ട് ഓടുന്ന ശുനകനെ കണ്ടപ്പോള്‍ കാദരൂട്ടിക്കു ആവേശമായി. പാവം കുട്ടികളെ പേടിപ്പിക്കുകയും കഴിയുന്ന വിധത്തിലൊക്കെ ഉപദ്രവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശെയ്ത്താനു മാപ്പ് കൊടുക്കാന്‍ പാടില്ല എന്ന് അവന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഓടുന്ന പട്ടിക്കു പിന്നാലെ ഉറക്കെ മന്ത്രവും ചൊല്ലിക്കൊണ്ടു അവനും പാഞ്ഞു.

വയലും മേടുമൊക്കെ പിന്നിട്ടു അവര്‍ ഓടി. ആ കാഴ്ച കണ്ടവരൊക്കെ മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വച്ച് പോയി. വല്യ പള്ളിയിലെ മുസലിയാര്‍ ലോകാവസാനത്തിന്റെ സൂചനകള്‍ എന്തൊക്കെയാണ് എന്ന് കിതാബുകളില്‍ നോക്കി തിട്ടപ്പെടുത്തി.വഴിയെ പോകുന്നവരെ കല്ലെറിഞ്ഞിട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഭ്രാന്തന്‍ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു നിന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും അതൊരു കൗതുകകരമായ കാഴ്ച ആയിരുന്നു. പതിവിനു വിപരീതമായി പട്ടിയെ മനുഷ്യന്‍ ഓടിക്കുന്നു. അതും മൂന്നര അടി പൊക്കമുള്ള ഒരു ബാലന്‍..; പടച്ചോന്‍റെ ഓരോ തമാശകളെ!!!

"അള്ളാഹ്.................!!"

എവിടുന്നോ ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളി ഉയര്‍ന്നതും കാദരൂട്ടി പായലില്‍ ചവിട്ടി ചറുക്കിവീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. നിലത്തേയ്ക്ക് പതിക്കുമ്പോള്‍ കൈകള്‍ കുത്തിയതിനാല്‍ ദേഹത്ത് കാര്യമായ പരിക്കുകളൊന്നും പറ്റിയില്ല. എന്നാല്‍ കൈയില്‍ നിന്ന് അരിച്ചു കയറിയ വേദന മേയ്യാസകലം പടരുന്നതായി അവനു അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരുവിധം നിലത്തിരുന്നു അവന്‍ കൈകള്‍ പരിശോധിച്ചു. രണ്ടു കൈകളിലെയും തൊലി പോയിട്ടുണ്ട്. വലത്തേ കൈയിലെ ചതുരാകൃതിയിലുള്ള മുറിവില്‍ നിന്നും രണ്ടു ചോരത്തുള്ളികള്‍ പൊന്തി വന്നു. വേദന കടിച്ചു പിടിച്ചു അവന്‍ കണ്ണടച്ചിരുന്നു.ശെയ്ത്താന്‍ അതിന്റെ പാട്ടിനു പോയിട്ടുണ്ടാവും. വെറുതെ കുറെ ദൂരം ഓടിയത് മെച്ചം.

അപ്പോഴാണ്‌ നിലവിളിയുടെ കാര്യം അവനു ഓര്‍മ വന്നത്. കാദരൂട്ടി കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി. അതാ താന്‍ ഇരിക്കുന്നതിന്റെ അടുത്തായി ഒരു കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടിയും നിലത്തു കാലും നീട്ടി ഇരിക്കുന്നു. അവള്‍ കൈകള്‍ കൊണ്ട് രണ്ടു ചെവികളും പൊത്തി പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. തന്‍റെ മുഖത്തേയ്ക്കു തന്നെ മിഴിച്ചു നോക്കുന്നുമുണ്ട്.ആ നോട്ടത്തില്‍  നിഴലിച്ചിരുന്നത് ആശ്ചര്യമാണോ ഭീതിയാണോ എന്ന് തീര്‍ത്തു പറയാന്‍ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല.

കൈകള്‍ക്ക് നല്ല നീറ്റല്‍ അനുഭവപെട്ടിരിന്നെങ്കിലും കാദരൂട്ടി അത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. ഒരു ഭഗീരഥപ്രയത്നത്തിനൊടുവില്‍ അവന്‍ നിലത്തു നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. കാലുകള്‍ക്ക് വിറയല്‍ ഉണ്ട്. ഈ ദൂരമത്രയും ഓടിയതിന്റെ ക്ഷീണം വേറെ.   

"ഇജ്ജു ഏതാ?"

ആ ചോദ്യം അവള്‍ കേട്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല. അവള്‍ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

"ചോയ്ച്ചത്‌ തിരിഞ്ഞില്ലേ?"

"റസിയ.."

"നിലത്തു എന്തെടുക്കുവാ?"

"നബീസൂന്‍റെ ബീട്ടില് ഇത് കൊടുക്കാന്‍ പോയതാ..അപ്പളാ പട്ടി..."

തറയില്‍ കിടക്കുന്ന സ്റ്റീല്‌ പാത്രം അവന്റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടു. അതിന്റെ അടപ്പ് തുറന്നു പാല്‍ പോലെ എന്തോ മണ്ണിലേക്ക് ഒഴുകുന്നുണ്ട്.

"ഇങ്ങളെന്തിനാണ് പട്ടിയെ ഇങ്ങനെ ഓടിച്ചോണ്ട് വരണത്. മനുഷ്യന്മാര് പേടിച്ചു പോവൂലേ"

 പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലാണ് അവള്‍ സംസാരിച്ചത്. കാദരൂട്ടി ഗൗരവം ഭാവിച്ച് അവളെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി. പാവം. പട്ടി വരുന്നത് കണ്ടു പേടിച്ചു വീണതാവും. എന്തായാലും കഴുത്തിനു ചുറ്റും കറുത്ത ഷാളും,നീല ചുരിദാറും ധരിച്ച അവള്‍ ഒരു കൊച്ചു സുന്ദരി തന്നെയാണ്.

"അത് പട്ടിയല്ല..ശേയ്ത്താനാണ്. അന്റെ ഉമ്മച്ചി ഇതൊന്നും പറഞ്ഞു തന്നിട്ടില്ലേ?"

ഇല്ല എന്ന് സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ തലയാട്ടി.

"ഓന്‍ ദുനിയാവിലുള്ള പുള്ളരെയൊക്കെ പേടിപ്പിക്കാന്‍ ഇറങ്ങിയെക്കുവാ. നിക്ക് ഇത് ഇസ്ടപെടുവോ? ഇന്ന് ഒടുക്കം എന്റെ മുന്നില്‍ വന്നു പെട്ട്. ഹറാം പെറന്നോന്‍റെ മയ്യത്ത് എടുക്കാം ന്ന് വച്ച് ഓടിച്ചതാ.ഇജ്ജു പേടിച്ചു ബെറയ്ക്കനത് കണ്ടപ്പഴാ ഞമ്മള് ഓട്ടം നിര്‍ത്തിയത്. ആ തക്കത്തിന് ഓന്‍ കടന്നു കളഞ്ഞു."

"അപ്പൊ ഇജ്ജു ബീണതല്ലേ?"

"അയ്യേ...എന്താണീ പറയണത്? ബേഗത്തിലോടുമ്പോ  അങ്ങനെ പെറ്റെന്നു നിര്‍ത്താന്‍ പറ്റൂല. അതുകൊണ്ട് കൈ നിലത്തു പിടിച്ചു നിന്നതല്ലേ"

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍ താന്‍ എന്തോ അബദ്ധമാണ് ചോദിച്ചതെന്നു കരുതി അവളൊന്നു പരുങ്ങി..പെട്ടെന്ന് ഒരു ഞെട്ടലോടെ അവള്‍ പറഞ്ഞു:

"റബ്ബേ! കൈയ്യീന്ന് ചോര പൊടിയണല്ലാ..."

"ഓ ചോരയല്ലേ...ബല്യ കാര്യമൊന്നുമല്ല.."

കാദരൂട്ടി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.അതിശയം കൊണ്ടവ വിടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. 

ഇതൊക്കെ എന്നും സംഭവിക്കുന്ന കാര്യമാണ് എന്ന മട്ടിലാണ് അവന്‍ നിലയുറപ്പിച്ചത്. വീട്ടിലായിരുന്നു എങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ അലമുറയിട്ടു കരഞ്ഞേനെ. ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മുന്‍പിലാണ് താന്‍ നില്‍ക്കുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവ് മറ്റു ഏതൊരു ആണിനേയും പോലെ ആ കൊച്ചു യുവാവിനെയും ഒരു ധൈര്യശാലിയാക്കി. 

"ഇജ്ജ് നായയെ കണ്ടു പേടിച്ചതാ...ല്ലേ?"

"നായ കടിക്കൂലെ?"

"എന്നെ കടിക്കൂല. ഇനി എങ്ങോട്ടായാലും ഒറ്റയ്ക്കു പോകണ്ട. എന്റെ കൂടെ ബരീം.."

അവള്‍ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവള്‍ നോക്കിയത് താഴെക്കിടന്ന പാത്രത്തിലേയ്ക്കാണ്.ആ കുഞ്ഞു കണ്‍ പീലികളില്‍ നീര്‍മണികള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവള്‍ കാദരൂട്ടിയെ നോക്കി. അത് കണ്ടപ്പോള്‍ അവനും അസ്വസ്ഥനായി. എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് നിശ്ചയം ഇല്ലാതെ അവര്‍ മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി നിന്നു.

"ഉമ്മ എന്നെ കൊന്നുകളയും."; അവള്‍ പറഞ്ഞു.

"ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. അന്റെ ബീട്ടില്‌ വന്നു ഉമ്മയോട് പറയാം,ഞാന്‍ അറിയാതെ തട്ടിയിട്ടതാണെന്ന്. എന്നെ വഴക്ക് പറഞ്ഞാലും എനിക്കൊന്നും തോന്നൂല"

ഒരു നേര്‍ത്ത പുഞ്ചിരി റസിയയുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞു. ഒരു മഹത്തായ പ്രവൃത്തി കൃത്യതയോടെ നിര്‍വഹിച്ചതു പോലെയാണ്  കാദരൂട്ടിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. അതിന്റെ സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതായിരുന്നു. 

"കാദറെ..."

ഇടിമുഴക്കം പോലെ എന്തോ ഒന്ന് അവന്റെ കാതുകളില്‍ മാറ്റൊലി കൊണ്ടു. ആ മുഴക്കത്തിന്‍റെ ഉറവിടത്തിലേക്ക് അവന്‍ തിരിഞ്ഞു.പച്ച നിറത്തിലുള്ള ചേതക് സ്കൂട്ടറില്‍ ഒരു അതികായന്‍ ഇരിക്കുന്നു. ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും തന്‍റെ പേടിസ്വപ്നമായ ആ മനുഷ്യനെ കാദരൂട്ടി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

"മൂത്താപ!";അവന്‍റെ ചുണ്ടുകള്‍ മന്ത്രിച്ചു.

"പുലരുമ്പം തന്നെ പുരയീന്നു ഇറങ്ങിയോടിക്കോളും. എന്താണ്ടാ ഇബടെ ചുറ്റിതിരിയണത്?"

അയാള്‍ സ്കൂട്ടര്‍ ഒതുക്കി വച്ചിട്ട് അവന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ നടന്നു.

"കുപ്പായമാകെ ചേറാണല്ലാ..ഹമുക്ക്."

മുറിവ് മൂത്താപ്പയുടെ കണ്ണില്‍ പെടാതിരിക്കാന്‍ അവന്‍ കൈകള്‍ പിന്നില്‍ കെട്ടി.റസിയയുടെ മുന്‍പിലെത്തിയ മൂത്താപ്പ ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചു നിന്നു.

"ഇജ്ജു ആ തോട്ടി ബഷീറിന്റെ മോളല്ലേ.."              

  മൂത്താപ്പയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ റസിയയുടെ മുഖം വാടി.അവള്‍ തല കുനിച്ചു മൂകയായി നിന്നു.

കാദരൂട്ടി തോട്ടി എന്ന വാക്ക് ആദ്യമായി കേള്‍ക്കുകയല്ല.പണ്ട് വീട്ടിലെ സെപ്ടിക് ടാങ്ക് പൊട്ടിയപ്പോള്‍ ആ പരിസരമൊക്കെ വൃത്തിയാക്കാനായി ഒരാളെ തേടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നത്  ബാപ്പയാണ്.തോട്ടിയുടെ പണി ചെയ്യാന്‍ ഒരുത്തനെയും കിട്ടാതായി എന്ന് ബാപ്പ വറീദിന്റെ അപ്പനോട് പറഞ്ഞത് ഇന്നും വ്യക്തമായി ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ട്.

"തോട്ടീടെ മോളെ കാണാനാണോ മദ്രസയില്‍ പോലും പോകാതെ നീ ഇങ്ങട്ട് വരണത്? അന്റെ കളി ഞമ്മള് തീര്‍ത്തു തരാം...കേറെടാ ബണ്ടീല്"

"ആഹ്.............";  മൂത്താപ്പയുടെ കൈയിലെ നഖങ്ങള്‍ ചെവിയിലെ മൃദുവായ ചര്‍മത്തില്‍ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോള്‍ കാദരൂട്ടി വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞു.    

സ്കൂട്ടര്‍ ചലിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കാദരൂട്ടിയുടെ കണ്ണുകള്‍ റസിയയുടെ നേര്‍ക്ക്‌ പാഞ്ഞു. അവള്‍ അപ്പോഴും തല കുനിച്ചു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. ലജ്ജിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കൂട്ടുകാരിയോട് അവനു അനുകമ്പ തോന്നി.അവളുടെ വ്യസനത്തിന് കാരണക്കാരനായ മൂത്താപ്പയോടു എന്തെന്നില്ലാത്ത അരിശവും.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ് കാദരൂട്ടിക്കു സംഗതി പിടി കിട്ടിയത്. ഞായറാഴ്ചയാണ്. എല്ലാവരും വീട്ടില്‍ തന്നെയുണ്ട്.താന്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയത് അവരൊക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചു കാണും. മദ്രസ്സയില്‍ പോകുന്നതില്‍ മുടക്കം വരുത്തുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു കുറെ ചീത്ത കേള്‍ക്കാറുള്ളതാണ്. ഇപ്പോഴിതാ  എല്ലാവര്‍ക്കും തന്റെ മേല്‍ കുതിര കയറാന്‍ ഒരു പുതിയ അവസരം കൂടി കൈവന്നിരിക്കുന്നു. 

ബാപ്പയും അമ്മാവന്മാരും മറ്റു ബന്ധുജനങ്ങളും വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്നു കൊച്ചു വര്‍ത്താനം പറയുന്നതിന്റെ ഇടയിലേക്കാണ് കാദരൂട്ടിയും മൂത്താപ്പയും കൂടി കയറി ചെന്നത്. എന്തോ ഒരു വലിയ കുറ്റകൃത്യം അനാവരണം ചെയ്യും വിധം മൂത്താപ്പ സംഭവം വിവരിച്ചു. പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ എല്ലാവരും കൂടി അവന്റെ മേല്‍ ചാടി വീണു. 

"എന്നാലും ഞമ്മടെ കാദറ് കൊള്ളാല്ലാ"

"ഇങ്ങനത്തവരുമായാണ്   ഓന്റെ ചങ്ങാത്തം എന്ന് നാട്ടാര് അറിഞ്ഞാല്..."

താന്‍ ചെയ്ത തെറ്റ് എന്താണെന്നോ എന്തിനാണ് തന്നെ എല്ലാരും കളിയാക്കുന്നതെന്നോ അവനു മനസ്സിലായില്ല. ചുറ്റി നടന്നതിനല്ല പരാതി,അത് തോട്ടിയുടെ മകളുമൊത്ത്‌ ആയതു കൊണ്ടാണ്.ആണെങ്കില്‍ തന്നെ ഇപ്പൊള്‍ എന്താണ് കുഴപ്പം? അവള്‍ തോട്ടിയുടെ മകള്‍ ആയതു അവളുടെ കുറ്റം കാരണമല്ലല്ലോ. എല്ലാവരെയും സൃഷ്ടിച്ചത് ഒരേ ദൈവമാണെന്ന് പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചവര്‍ തന്നെയാണോ മറ്റുള്ളവരുടെ പോരായ്മകളില്‍ പരിഹാസത്തിനുള്ള വക കണ്ടെടുക്കുന്നത്?പാവം റസിയ. നബീസൂന്റെ വീട്ടില്‍  കൊടുക്കാനുള്ള പാല്‍ കളഞ്ഞതിന് അവളുടെ ഉമ്മ ഇപ്പൊ വഴക്ക് പറയുന്നുണ്ടാവും.

അതോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അവന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു മുള്ള് കുത്തിക്കയറുന്നത് പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. മകന്‍റെ കണ്ണ് നിറയുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള്‍ ബാപ്പയാണ് രക്ഷയ്ക്ക് എത്തിയത്.

"ഇങ്ങള് ബിട്ട് കളയീം. ഓര് കുട്ടികളല്ലേ..."

"ഇജ്ജു മിണ്ടണ്ട. ഓള്‍ടെ ഒപ്പം കളിക്കാനാണ് ഇനീം ഓന് പൂതി എങ്കില് ഇനി കാദറിനു ഇബടന്നു പച്ച ബെള്ളം കൊടുക്കൂല."

ബാപ്പുമ്മയുടെ കരുണയില്ലാത്ത വാക്കുകള്‍ കാദരൂട്ടിക്കു താങ്ങാവുന്നതിനും അപ്പുറം ആയിരുന്നു. കണ്‍കളില്‍ നിന്നും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട നീര്‍ച്ചാലുകള്‍ കുഞ്ഞിക്കൈകളാല്‍ അവന്‍ തുടച്ചു.

"വെറുതെയല്ല ഇബ്ലീസ് ഇങ്ങളെ വിട്ടുമാറാതെ കറങ്ങണത്."

ഇതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്‍ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടി. അവന്‍ നേരെ ചെന്നത് അടുക്കലയിലെക്കാണ്.പ്ലാസ്റിക് കസേരമേല്‍ ഉള്ളിയരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഉമ്മയുടെ മടിയിലേക്ക് അവന്‍ വീണു. കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികളാല്‍ അവരുടെ പാദങ്ങള്‍ നനഞ്ഞു.

"എന്തായിത്? ഉമ്മയുടെ സുല്‍ത്താന്‍കുട്ടി കരയുന്നോ?"

ഉമ്മ കാദരൂട്ടിയെ പൊക്കിയെടുത്തു മടിയില്‍ ഇരുത്തി. തേങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന കുരുന്നിന്‍റെ  കവിളില്‍ അവര്‍ സ്നേഹച്ചുംബനങ്ങള്‍ വര്‍ഷിച്ചു.

"ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയോട് മിണ്ടിയതിനു എല്ലാരും കൂടെ എന്നെ വഴക്ക് പറയണുമ്മാ...ഓള്‍ടെ ബാപ്പ തോട്ടി ആയതു കൊണ്ട് ആര്‍ക്കും ഓളെ ഇസ്ടല്ല"

"പോട്ടെ മുത്തെ..ഉമ്മ എല്ലാം ഇവിടിരുന്നു കേട്ടു..ഓരൊക്കെ ചേര്‍ന്ന് അന്നെയൊന്നു ബട്ടം കറക്കിയതല്ലേ."

താമസിയാതെ കാദരൂട്ടി കരച്ചില്‍ നിര്‍ത്തി.അല്പം നേരത്തേക്ക് അടുക്കളയില്‍ നിശബ്ദത തങ്ങി നിന്നു.അനക്കമൊന്നുമില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ ഉമ്മ കാദരൂട്ടി ഉറങ്ങിയോ എന്ന് നോക്കി. ഇല്ല. അവന്‍ ഉണര്‍ന്നു തന്നെ ഇരിക്കുകയാണ്.ജനലഴികളിലൂടെ അങ്ങകലെ ഉള്ള എന്തിനെയോ അവന്‍ വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. അവന്റെ മനസ്സ് മറ്റെവിടെയൊ ആണോ എന്ന് അവര്‍ സംശയിച്ചു.

ചിന്താവിഷ്ടനായിരുന്ന കാദരൂട്ടി പെട്ടെന്ന് ഉമ്മയുടെ നേര്‍ക്ക്‌ തിരിഞ്ഞു.

"ഞാന്‍ പഠിച്ചു ബല്യ ആളാവും.ഇബടത്തെ ബല്യ പൈസക്കാരന്‍...;എന്നിട്ട് ഞാന്‍ ഓളെ നിക്കാഹു കഴിക്കും. പിന്നെയാരും ഓളെ കളിയാക്കൂല"

ബാല്യത്തിന്‍റെ  നിഷ്കളങ്കതയെ നോക്കി പുഞ്ചിരി തൂകാന്‍ മാത്രമേ ആ ഉമ്മയ്ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ.

അടുക്കളയുടെ ശ്മശാനമൂകതയില്‍ കാദരൂട്ടി നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു.ഉമ്മ കരുതിയത്‌ പോലെ തന്നെ അവന്‍ അപ്പോള്‍ ആ ലോകത്തായിരുന്നില്ല. മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്ക് പ്രവേശനം ഇല്ലാത്ത മറ്റൊരു ലോകത്തേയ്ക്ക്  അവന്‍ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകുകളിലേറി പറക്കുകയായിരുന്നു...ഒരു നീല ചുരിദാറുകാരിയുമൊത്ത്..............................................               


Thursday, October 25, 2012

ഈ മനോഹര തീരത്ത് ..

"പാസ്‌ ഔട്ട്‌ ആയാല്‍ പിന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും നീ ഈ കോളേജിലോട്ട് തിരിച്ചു വരുമോ ?";ചിലന്തി വലകളാല്‍ അലങ്കരിക്കപെട്ട കാഴ്ച്ചബംഗ്ലാവിലിരുന്നു പഴങ്കഥകള്‍ പറയുന്നതിനിടയ്ക്ക് അവന്‍ ആരാഞ്ഞു.

അടുത്ത മുറിയില്‍ നിന്നും ഒഴുകിയെത്തുന്ന കരിഞ്ഞ പുല്ലിന്റെ ഗന്ധമാണോ എന്റെ സുഹൃത്തിനെ കൊണ്ട് ആ  സെന്റിമെന്റല്‍ ചോദ്യം ചോദിപ്പിച്ചത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.പക്ഷെ ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു പോയി.ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തില്‍ മാത്രം സംവദിച്ചു ശീലിച്ച പ്രോഫെസ്സര്‍മാര്‍ അടക്കി വാണിടുന്ന NITC യോട് എനിക്ക് എന്ത് കമ്മിറ്റ്മെന്‍റ് ആണ് ഉള്ളത്.അതോ നിഷ്കളങ്കരായ പാവം യുവാക്കള്‍ടെ ചോര ഊറ്റി കുടിച്ച യക്ഷികളുടെയും യക്ഷിശാപം ഏറ്റ കാന്‍റീന്‍ പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളുടെയും പേരില്‍ പ്രസിദ്ധമായ REC യോടാണോ എനിക്ക് ഗൃഹാതുരത്വം.("ഓര്‍മ്മകള്‍ ഓടിക്കളിക്കുവാന്‍ എത്തുന്ന DB യിലെ കോഫീ ഷോപിന്‍റെ മുന്നില്‍ " എന്ന് പാടുന്ന ചങ്ങാതിമാരും ഉണ്ടാവാം,പക്ഷെ ഓര്‍ക്കുക,നിങ്ങളൊരു microscopic minority മാത്രമാണ്.)
                                                               ---------------------

ഈ കോളേജില്‍ കാലു കുത്തിയത് മുതല്‍ കേള്‍ക്കുന്നതാണ് , റാഗ്ഗിംഗ് എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തെ കുറിച്ച്. ഇവിടത്തെ ആദ്യ കൊല്ലം മുതല്‍ റാഗ്ഗിംഗിനിടെ ജീവന്‍ പോലും നഷ്ടപെട്ട ഒന്നാം വര്‍ഷ വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ വീര സാഹസിക കഥകള്‍ കേട്ടിരിന്നു.

ആദ്യ വാരത്തില്‍ തന്നെ എനിക്കും ആ ഭാഗ്യമുണ്ടായി. A-ഹോസ്റ്റല്‍ കോമ്മണ്‍ റൂമില്‍ നിന്ന് മൂളിപ്പാട്ടും പാടി നടന്നു വന്ന ഞാന്‍ കൊണിപ്പടികളുടെ സമീപത്ത് ഇരുട്ടില്‍ നാല് പേര്‍ നില്കുന്നത് കണ്ടു. ഭയന്ന് വിറച്ചു നിന്ന രണ്ടു സഹപാഠി കളും ആന്‍റി റാഗ്ഗിംഗ് സ്ക്വാഡിലെ ക്ഷിപ്പ്ര കോപികളാം രണ്ടു വിദ്വാന്മാരും ഉള്‍കൊണ്ട ആ സദസ്സില്‍ ഞാന്‍ ക്ഷണിക്കപെടാത്ത അതിഥിയായി മാറി. അക്ഷര സ്ഫുടതയോടെ പേര് പറഞ്ഞിട്ടും "ഫുള്‍ നെയിം പറയെടാ" എന്ന അപ്രതീക്ഷിതമായ മറു ചോദ്യത്തിന് മുന്നില്‍ ഒരു സഹപാഠി  പകച്ചു നിന്ന് പോയതു ഞാന്‍ വ്യക്തമായി ഓര്‍ക്കുന്നു.

"ടാന്‍സ് കളിക്കനറിയുമോ?"; ജന്മനാ ലഭിച്ച ഭീകരത ഇരുട്ടിന്റെ നിഴലില്‍ ഇരട്ടിച്ച  സന്തോഷത്തില്‍  ഒരുവന്‍ ചോദിച്ചു.

അറിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞവര്‍ക്ക് സംഭവിച്ച ദുര്മരണങ്ങളെ പറ്റി അറിവുണ്ടയിരിന്ന ഞാന്‍ തലയാട്ടാന്‍ മടി കാട്ടിയില്ല. മൈകള്‍ ജാക്ക്സന്റെ മൂണ്‍ വാക്കിനെയും ഭരതമുനിയുടെ നാട്യശാസ്ത്രത്തെയും പറ്റി സുഹൃത്തുക്കളോട്  ഘോരഘോരം ബഡായി പാസ്സാക്കിയിരിന്ന എനിക്ക് സലിം കുമാര്‍ കാണിച്ച ദ്വിമുദ്ര പോലും കാണിക്കാന്‍ അറിയില്ല എന്ന സത്യം വേദനയോടെ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു.

"ഠപ്പേ!!!!"...തെങ്ങുകള്‍ മാത്രമുള്ള പരിസരത്ത് ചക്ക വെട്ടിയിട്ട ശബ്ദം കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി.

പെട്ടെന്നാണ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഞങ്ങളില്‍ മൂന്നാമന്‍ ബോധരഹിതനായി നിലത്തു കിടക്കുന്നു. ആറര അടി പൊക്കവും കട്ടി മീശയും അഭ്യാസിയുടെ മെയ് വഴക്കവുമുള്ള അവന്‍ "dude...what the fuck is ragging?" എന്ന് ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ചോദിച്ചിരുന്നതായി ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു. എന്തായാലും ഞൊടിയിടയില്‍ സാഹചര്യം മോശമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ക്ഷിപ്ര കോപികള്‍ സമാധാനപ്രിയരായി. വാര്‍ദ്ധക്യ സഹജമായ അസുഖങ്ങള്‍ പിടിപെട്ടു തളര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെയും കെട്ടുപ്രായം കഴിഞ്ഞു നില്‍കുന്ന പെങ്ങന്മാരുടെയും കഥകള്‍ പറഞ്ഞു അവര്‍ എങ്ങനെയൊക്കെയോ തടിയൂരുകയും ചെയ്തു.

പിന്നീട് പലപ്പോഴും നല്ലവരും ദുഷ്ടന്മാരുമായ ധാരാളം പേരുടെ കൈയില്‍ ചെന്ന് പെട്ടിട്ടുണ്ട്.അവര്‍ക്കായി ഒരുപാട് അസ്സൈന്മെന്റുകള്‍ എഴുതി. പല ഗോഷ്ടികളും കാണിച്ചു. ഒന്നിലധികം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ സന്ദേശം കൈമാറാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ജന്മമെടുത്ത ഹംസത്തെ പോലെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു.പക്ഷെ എന്തൊക്കെ പേര് ചൊല്ലി അതിനെ വിളിച്ചാലും ആ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളിലോക്കെ ശരിക്കും ഞാന്‍ ആനന്ദം കണ്ടെത്തിയിരിന്നു. അതിനിടയ്ക്കു പരിചയപ്പെട്ട ചിലര്‍ പില്‍കാലത്ത് ഉറ്റ ചങ്ങാതിമാരായി മാറി. ഇതൊക്കെ കാരണമായിരിക്കും, ക്യാമ്പസ്‌ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള എന്‍റെ ആദ്യ ഓര്‍മ്മകളില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നത് ആറര അടി പൊക്കമുള്ള കട്ടിമീശക്കാരനും  ചക്കയും അസ്സൈന്മെന്റുകളും ഒക്കെയാണ്.

അവിടെ തുടങ്ങിയ ക്യാമ്പസ്‌ ജീവിതം പല ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയും കടന്നു പോയി.നമുക്കു എല്ലാവര്‍ക്കും ഉണ്ടാകും, സുഹൃത്തുക്കളുമായി ധാരാളം പൊട്ടി ചിരിച്ച നാളുകള്‍ .ഒരു ശരാശരി മലയാളി ആകുമ്പോള്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പിറകെ കൂടുന്നതും ഫ്രണ്ട്സ് ആകുന്നതും അടിച്ചു പിരിയുന്നതും നാല് പെഗ് വിട്ടിട്ടു അവളുടെയും അവള്‍ടെ കുടുംബക്കാരുടേയും തന്തയ്ക്കു പറയുന്നതും ഒടുവില്‍ കൂടുകാരന്റെ തോളില്‍ ചാരി നിന്ന് കണ്ണീര്‍ വാര്‍ക്കുന്നതുമൊക്കെ സ്വാഭാവികമാണ്. ടീച്ചര്‍മാരുമായി തര്‍ക്കങ്ങളിലേര്‍പെടുന്നതും അവരെ പറ്റി കഥകള്‍ മെനയുന്നതും സംഭവം വഷളാകുമ്പോള്‍ ഉളുപ്പില്ലാതെ കാലില്‍ വീണു മാപ്പ് ചോദിച്ചു രക്ഷപെടുന്നതും മറ്റൊരു ഘട്ടം.ഒക്കെ മടുക്കുമ്പോള്‍ ദൈവത്തിലോ  പാഠപുസ്തകങ്ങളിലോ അതുമല്ലെങ്കില്‍ ഭൂമിയുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണില്‍ കഞാവടിച്ചു മരിച്ച ബുദ്ധിജീവിയുടെ തത്വചിന്തകളിലോ അഭയം പ്രാപിക്കും. അവസാനം "ഇനിയെന്ത്" എന്ന കുഴക്കുന്ന ചോദ്യത്തിന് മുന്നില്‍ ഉത്തരമറിയാതെ മിഴിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണ് നമ്മളില്‍ പലരും...

പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെയ്ക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ആ വഴികളില്‍ പണ്ട് സഞ്ചരിച്ചവരുടെ അനുഭവങ്ങളിലേക്കു ഒരു ഉള്‍കാഴ്ച ഏവര്‍ക്കും ഗുണം ചെയ്യും. എന്തിനോ വേണ്ടിയുള്ള പരക്കം പാച്ചിലിനു  ഒടുക്കം നാം ആരായി തീര്‍ന്നു എന്നതിലുപരി ആ വെപ്രാളത്തിനിടയില്‍ നമ്മള്‍ പോലും അറിയാതെ നമുക്ക് വീണു കിട്ടിയ  കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങളും ദുഖങ്ങളുമാണ് നാം ഈ യാത്രയില്‍ ഉടനീളം സ്മരിക്കുക എന്ന് പലരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.   ജീവിതത്തില്‍ അപ്രധാനമെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ചെറിയ സംഭവങ്ങള്‍(9( (trifles) ആണ് ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത.അപ്രധാനമായ ആ നിമിഷങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ തന്നെയല്ലേ നാം ഈ ഭൂമിയില്‍ ജീവിച്ചിരുന്നതിന്റെ തെളിവ്? അങ്ങനെ നോക്കിയാല്‍ ഈ ക്യാമ്പസില്‍ അനേകായിരം ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ട്.നിര്‍ജീവമായ വസ്തുക്കളില്‍ പോലും നാം ഇവിടെ ജീവിച്ചിരുന്നതിന്റെ   അടയാളം രേഖപെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.ഒരുപാട് പ്രണയബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് നിശബ്ദമായി സാക്ഷ്യം വഹിച്ച കാന്റീനിലെ മേശകള്‍ക്കും കസേരകള്‍ക്കും, കൂട്ടായ്മയുടെ ബാക്കിപാത്രമായ എരിഞ്ഞു തീര്‍ന്ന സിഗരെറ്റ്‌ കുറ്റികള്‍ക്കും പൂക്കള്‍ക്കും പൂമരങ്ങള്‍ക്കും,എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും കണ്ടില്ലെന്നും കേട്ടില്ലെന്നും നടിച്ചു കൊണ്ട് ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന പുഴയ്ക്കു പോലും ധാരാളം കഥകള്‍ പറയാനുണ്ട്.

മറ്റൊരു സംഭവം എന്റെ മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്.ആദ്യ വര്‍ഷം എന്റെ റൂംമേറ്റ്‌ ഒരു ത്രിശ്ശൂര്‍ക്കാരന്‍ അച്ചായന്‍ ആയിരിന്നു.ആള്‍ ഒരു  ശുദ്ധനായിരിന്നു എങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഒത്തു പോകാന്‍ ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടി. കാലം കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാരായി. എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ അവന്റെയും സുഹൃത്തുക്കള്‍ ആയി. ആദ്യത്തെ വര്‍ഷം സ്ഥിരമായി നടന്നിരിന്ന കലാപരിപാടികള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ ആണ് സംഭവം .ഞങ്ങള്‍ക്ക് വളരെ നന്നായി അറിയാമായിരിന്ന ഒരു നാരീമണിക്ക് ഒരുത്തന്‍ പബ്ലിക്‌ പ്രൊപോസല്‍ നല്‍കി. ഞങ്ങള്‍ പേര് പുറത്തു പറയാതെ തിരിച്ചും ഒരു ടെഡികേഷന്‍ നല്‍കി. ഇതിന്‍റെയൊക്കെ ഇടയില്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ആരോ അക്കാലത്ത് കുപ്രസിദ്ധമായിരുന്ന RATS എന്ന രഹസ്യപ്രസ്ഥാനത്തെ പറ്റി പറയുകയും ആരോ അത് കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്തു.

അടുത്ത ദിവസം സാമാന്യം ആള്‍ബലം ഉള്ള ഒരു സംഘം എന്റെ റൂം മേറ്റിനെ കാണാന്‍ എത്തി. RATS ആരാണെന്നു കണ്ടു പിടിക്കണമെന്നെ അവര്‍ക്ക് താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. "നീയാണോ" എന്ന ചോദ്യത്തിന് "അല്ല" എന്നും "നിന്റെ കൂട്ടുകാരോ?" എന്നതിന് "എനിക്കതുമായി ബന്ധമില്ല" എന്നുമായിരിന്നു മറുപടി.

 എന്നെയും കൂട്ടുകാരെയും ആവശ്യമില്ലാത്ത പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുമായിരിന്ന ആ ഉത്തരത്തിന് ഞങ്ങള്‍ അവനു മാപ്പ് നല്‍കിയില്ല.
പലര്‍ക്കും മനസ്സില്‍ തോന്നിയിരുന്ന വൈരാഗ്യം പുറത്തു കാട്ടാന്‍ കിട്ടിയ അവസരമായിരുന്നു അത്.ഒരാളോട് ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തി അയാളെ ചതിയന്‍ എന്ന് മുദ്ര കുത്തി അയാളുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്‍റെ എല്ലാ വേരുകളും അറുത്തു  മാറ്റുക എന്നതാണ്. പില്‍കാലത്ത് ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ക്കെങ്കിലും തെറ്റായി പോയി എന്ന് തോന്നിയ ആ തീരുമാനം, ക്യാമ്പസ്‌ ജീവിതത്തിലെ കയ്പ്പേറിയ ഒരു അനുഭവമായി ഇന്നും നിലനില്ല്ക്കുന്നു.

മധുരം മാത്രമല്ല കയ്പ്പും ജീവിതയാത്രയുടെ ഒരു ഭാഗമാണ്. ആ കയ്പ്പു എല്ലാവരും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നത് വാസ്തവം. പലതും പല രൂപത്തിലെന്നു മാത്രം.നഷ്ടപെട്ട കൂട്ടുകാരനോ കൂട്ടുകാരിയോ ആയിട്ട്, ചിലപ്പോള്‍  പങ്കുചെരാന്‍ കഴിയാത്ത ആഘോഷങ്ങളായി ,ചിലപ്പോള്‍ പറയാന്‍ മറന്ന വാക്കുകളായി , അല്ലെങ്കില്‍ ചിലപ്പോള്‍ കുമിഞ്ഞു കൂടിയ ബാക്ക് പേപറുകളായിട്ട്......ഭാവിയില്‍ നമുക്ക് അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരാവുന്ന യാതനകളെ നേരിടാന്‍ ഈ അനുഭവങ്ങള്‍ സഹായിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒരു കാര്യത്തില്‍ മാത്രം തീര്‍ച്ചയാണ്...മാംസപേശികള്‍ മനസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനൊത്ത് ചലിക്കാന്‍ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഒരു കാലത്ത്,നാം ഏറെ താലോലിച്ചു വശങ്ങളിലേക്ക് ചീകി വെയ്കുന്ന മുടിയിഴകളെ നര കാര്‍ന്നു തിന്നിടുന്ന നാളുകളില്‍, പേരക്കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചിരിക്കാന്‍ ഇതിലും നല്ല കഥകള്‍ വേറെ ഉണ്ടാവില്ല.

കഴിഞ്ഞ ആദ്ധ്യായന വര്‍ഷത്തിന്റെ അവസാനം പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ  ഒരു സീനിയറിനോടു യാത്ര പറയവേ അയാള്‍ പറഞ്ഞിരിന്നു, എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യാന്‍ ബാക്കി നില്‍ക്കുന്നതു പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നതായിട്ട്.ഒന്ന് നമ്മുടെ ഉള്ളില്‍ തന്നെ ചികഞ്ഞു നോക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഇതേ അനുഭവം നമ്മളിലും നിലനില്കുന്നതായി തോന്നാം.എന്നെയും നിങ്ങളെയും ഇവിടേയ്ക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ട് വരാന്‍ കെല്പുള്ള, നമ്മുടെ ഹൃദയത്തില്‍ പതിഞ്ഞു പോയ എന്തോ ഒന്ന് ഇവിടെ അവശേഷിക്കുന്നു എന്ന് ആ നിമിഷം നാം തിരിച്ചറിയും..ഇത് തന്നെയല്ലേ ഞാന്‍ നേരത്തെ പറഞ്ഞ കമ്മിറ്റ്മെന്റും ഗൃഹാതുരത്വവും?ഓര്‍മകളുടെ ചുരുളഴിച്ച എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് വ്യക്തമാണ്.    

ഈ സ്ഥലത്തോട് നാം താമസിയാതെ വിട പറയും. ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ മറ്റൊരു ലോകം നമ്മളെയും കാത്തിരിക്കുന്നു.നമ്മള്‍ നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞിരുന്ന വഴികളിലും കോഫി ഷോപിലും ഗ്രൌണ്ടുകളിലും ഒക്കെ ഇനി പുതിയ കുട്ടികള്‍ വരും.നമ്മള്‍ ചെയ്തിരിന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവര്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം ഏറ്റെടുക്കും. താമസിയാതെ കാന്റീനിലെ മേശകളും കസേരകളും വഴിവക്കിലെ സിഗരെറ്റ്‌ കുറ്റികളും പറയാതെ ബാക്കി വെച്ച വെറും കഥകളായി നമ്മള്‍ മാറും. ഒന്നും കണ്ടില്ലെന്നും കേട്ടില്ലെന്നും നടിച്ചു ആ പുഴ അന്നും ഒഴുകുന്നുണ്ടാവും.                   



                  

Wednesday, March 14, 2012

I DON'T WANNA BE AN ENGINEER

A terrifying world where each hour is a nightmare.Demons in formal attire pay regular visits,and the last thing you may remember before the melodious lullaby drags you to sleep maybe a long and hideous equation swarmed with ancient Greek alphabets.And they shall occupy all your memory locations,consuming them gradually until one fine April morning when everything you can think of appears before you as 1s and 0s.And then,as tiring night outs frequent,as sleep becomes luxury,as even a stroll to the canteen with friends to enjoy your share in that small cup of tea becomes an impossible dream...you may want to throw that 5 kilogram weight of an engineering mechanics textbook out of the window and run away from the god forsaken place...And so the truth remains:if there was another bachelors degree course which can provide job opportunities as much as B.Tech does,most of us would have been somewhere else by now.

Before Kreyzig drove us crazy,before Shames pushed us in to this damned haven of shame,all of us would have had dreams of a fruitful college life.I don't intend to prophesy the ill effects of a choice which we made 3 years back.Yet,respecting the conclusions of my predecessors whose ingenuity and farsightedness guided my conscience to accept certain facts,I cannot but convey these thoughts which still disturbs me.Among the hundreds of engineers in the making who I know of,there are indeed dozens of great dancers,poets,orators and philosophers...National Institute of Technology not only has great engineers,but also unfathomable talent in numerous fields;And in majority of the cases,talent remains dormant inside them during a period which is obviously the most vibrant in their lives,just like the sleepy heads trapped inside classrooms.Amid boring lectures and an unnecessary evil called continuous evaluation,the heavenly gift that resides in some of us are suppressed.By the time most of the engineers realize that they deserve better than to wither in front of a computer,they find it  impossible to turn back;or as an engineer would have said.....a deadlock.

 There are many who came here with a dream,and it's good to know that atleast some of them were successful in their pursuit till now.I,like any other NITian,will feel proud if this place breeds Abdul Kalams and Madhavan Nairs.But just because our education system welcomes only doctors and engineers,it doesn't mean that every kid who can count and apply some logic should end up here.Here,three legged monsters or toothed freaks await them(transistors and gears...hope i didn't lead you wrong).Imagine the loss for millions of Indians if Chetan Bhagat had decided to sacrifice his love for literature to take up an engineering profession.I guess it was that 5 point GPA which finally showed him the way.

And speaking about GPA,I think it directly measures the number of useful hours which somebody can waste in front of those thick paperback textbooks.Those with the audacity to engage in activities that really interests them,suffer from an accute shortage of attendance and GPA.Therefore,you can't measure the genius of a guy by measuring his GPA.After all,here the assessment is confined to the evaluation of memorizing capability and speed.I hope I don't have to tell you about the grotesque face faculties and other members of the elite community puts forth when we tell them our GPA.And sometimes we get to see the kind of smile which the prison guards force at murderers.You may be a vociferous orator,a gifted photographer or even a fantastic poet,but most of the times you are rated as a nasty 6 pointer...or you can hear them whispering to each other.."The kid has got a back paper in...".Atleast some of us would have wanted to look those people in the eye and say,"Why the fuck do you care?"

If noise still dominates the SNR when you think of engineering ,then it's time to do some troubleshooting.If high suicide rates in engineering colleges(Alas!NITC has also made it's mark on this aspect) doesn't speak for itself,then we have to get our own processors to think and solve this problem once and forever(and we are all problem solvers...aren't we?).Rather than being satisfied with an ordinary job which the dept. of training and placement dumps on us,why can't we go in search of a world where we are truly happy.A world so far away that the three legged monsters cannot get us.A world where our limbs are not tied by those abhorrent copper coils.Let us gain inspiration from the first world nations where people do what they love..so that they can love what they do.Let us bring out the adventurers and performers in us,rather than being the caged birds destined to sing of the world outside.

A cousin of mine once introduced me to the official photographer of his marriage ceremony.He was a professional.The youth who ran around the place collecting rare snaps in his camera,and cracking hilarious jokes to all the people he met,was the happiest person I have ever seen,or so it appears.He happened to be my cousin's classmate in CET,and it turns out that he was one of the university toppers in Electronics and Communications then.When I asked him why i found him behind a canon DSLR rather than as an analyst  of T.I.,he answered...without losing that zealous smile which he carried around with him like the camera,
"I think I am happier this way...and I don't wanna be an engineer"